Często pleśń głęboko zakorzeniona, 

ciężko pokonać tą granicę, 

przełamać zasady.

Serce pełne nadziei, 

lecz uczucia płoną na stosie, 

a oni ciągle krzyczą coś o złym losie, 

o przeciwnościach i przypadkach.

Mijają dni, miesiące, lata, 

na duszy jedna, druga, trzecia łata, 

lecz nie to w tym jest smutne, 

że serce sklejone.

Smutnym to jest, 

że marzenia obrażone, 

schowały się i zniknęły.

Zupełnie jak oni.

zabiegając o względy,

nie patrząc na otaczające Cię mędy, 

zabierasz swe myśli, 

tam gdzie nic się nie przyśni, 

by będąc tylko sobą

wypełniać się wodą, 

by oczyścić swe serce, 

wiesz, wybierz co dobre, 

bądź tylko sobą, 

bądź tylko sobą, 

nie dbaj o resztę, 

ważne jest to co teraz.

Otaczają Cię ludzie, jak w szachach pionki,

zżerają od wewnątrz jak plaga stonki, 

niszczą, tną, palą,

by wewnątrz Ciebie znaleźć to co dobre, 

odnaleźć i zniszczyć, 

odnaleźć i zniszczyć.

Nie dopuścić miłości, 

przyjaźni i dobra.

Nadchodzi jutro, 

czas spojrzeć przed siebie, 

odnaleźć piękno, to co nie odkryte.

Spojrzeć przed siebie, nagrać tą płytę, 

wyszukać marzenia, przelać na papier, 

te słowa niczym rapier, 

tnące, palące, 

gnijesz od środka.

Idąc z czasem pod rękę, 

mówiąc mu na "ty".

Żyjąc z nim codziennie, 

w jednym mieszkaniu.

Nie widzisz łez płynących, 

nie widzisz uśmiechów błyszczących.

Słyszysz głos, 

pełen urażenia.

Niesłusznie, 

bo co złego zrobiłeś ?

Czy jestem własnością ? 

Nie, uszanuj.

I daj żyć.

Idź przez życie z podniesioną głową, zawsze będziesz dalej do tego, by upaść.

Trwaj w tym, co postanowiłeś.

Nie patrz pod nogi.

Zajrzyj w głąb siebie, 

zatrzymaj się, pomyśl...

Czy to w co grasz, warte jest tego, o co grasz.

Jeśli miłość istnieje, 

jeśli warta jest coś, 

to idź przez życie, idź! 

Z podniesioną głową.

Nie padaj, nie klękaj...

Nie przestawaj.

Było co było, 

jest co jest.

Ale jednej rzeczy nie widziałem.

Teraz to wiem, 

teraz to czuję, 

że nie szedłem sam, 

za mną był ktoś.

Szeroki uśmiech, 

wesołe oczy, 

i nic więcej mi nie trzeba...

...Dziękuje...

Listen to:

Metallica & San Francisco Symphony Orchestra - Nothing Else Matters.

Uśpione oczy, 

zamknięte w marzeniach, 

spokojne.

Spokojny oddech, 

miarowe serca bicie.

W tych uderzeniach, 

wszystko co mi najbliższe, 

szum morskich fal, syk parzonej kawy,

wszystko to, co kocham.

Błądząc w Twych oczach, 

szukając tam prawdy, 

odkryłem pokłady piękna, 

miłości, oddania.

Jedno spojrzenie,

i wszystko jasne.

Nic nie mów, ja wszystko rozumiem.

Bo w nich tkwi siła duszy, 

w nich to co ważne.

Teraz już wiem,
że to wszystko było snem.
Każda chwila, każdy dzień.
Jak marzenie.
Biegałem ponad niebem, pływałem wśród gwiazd.
Obudziłem się teraz,
i widzę Twoją twarz.
Nie ma w niej nic z moich snów.
Jesteś kimś obcym,
lecz chcę poznać Cię znów.
Chcę znowu wpaść w sen,
błądzić wśród chmur.
Chcę znowu wpaść w sen,
i powrócić tam znów.
Nad to jezioro,
gdzie było nas dwóch.
Teraz tu jestem,
wspominam te dni.
Lecz nic ich nie wróci, bo sen przerwał ktoś.
Tak, widzę Cię, lecz nie znam.
Pod twarzą znajomą, ktoś obcy się skrywa,
a wnętrze znajome coś złego okrywa.
Powrócić już nie mogę,
czas spojrzeć przed siebie,
i w nową - samotną - wyruszyć dziś drogę.




Tak. Długo mnie tu nie było. Ale wracam. Jest co pisać.